protetyka

To dział stomatologii zajmujący się głównie odbudową brakującego zęba lub zębów.

Możliwości protetyki są w zasadzie nieograniczone. Dysponuje ona technologiami pozwalającymi na rekonstrukcję wszelkich braków zębowych, począwszy od zastąpienia utraconego pojedynczego zęba, skończywszy na odbudowie całego łuku zębowego. Innym jej celem jest estetyczna korekta uzębienia.

Uzupełnienia protetyczne podzielić można na protezy ruchome oraz stałe. W przypadku protez ruchomych, czyli takich które pacjent może sam wyjąć z ust, mamy do dyspozycji kilka rozwiązań. Najprostszym z nich jest popularna plastikowa proteza wykonana z akrylu. Niestety ma ona bardzo wiele wad, z których najważniejszą jest niekorzystny wpływ na pozostałe własne zęby pacjenta. Istotą jest negatywny wpływ klamer – jej „haczyków” na zęby stanowiące utrzymanie. Taka proteza przyspiesza też zanik podłoża, czyli dziąseł. Jeśli w ustach pozostało kilka własnych zębów, alternatywą jest proteza ruchoma szkieletowa. W jej konstrukcji znajdują się elementy metalowe wykonane ze stopów metali. Z jednej strony takie uzupełnienie jest nieco cięższe, z drugiej zdecydowanie bardziej stabilne, a w przypadku protezy szczęki (górnej protezy), zasięg na podniebieniu można zaprojektować w zdecydowanie mniejszym zakresie w porównaniu z proteza akrylową. Proteza szkieletowa nie powoduje niszczenia zębów własnych, oszczędza podłoże niepoddawane niepotrzebnym i nadmiernym drażnieniom, a także gwarantuje większy komfort noszenia, niż plastikowa. Ten rodzaj protezy zalecany jest w przypadku jakichkolwiek chorób przyzębia, w tym w paradontozie.

Gdy jednak Pacjent nie chce lub źle znosi użytkowanie protez ruchomych, a w ustach są obecne zęby własne lub implanty (wszczepiane nie tylko z powodów estetycznych, ale też pod uzupełnienia protetyczne), alternatywą mogą być uzupełnienia stałe, czyli mosty. Taki rodzaj protez przytwierdza się w jamie ustnej na stałe (cementuje się). Wadą tego rozwiązania jest konieczność oszlifowania zębów sąsiadujących z brakiem, aby można było most umocować. Może budzić to kontrowersje kiedy zęby filarowe (czyli te, na których dostawiamy brak) są zdrowe i nietknięte żadną patologią. Wyjściem z sytuacji jest wspomniany wyżej implant, który daje możliwość odbudowy brakującego zęba bez konieczności naruszania zębów sąsiednich. Jednak nie jest to rozwiązanie dla każdego. Aby można było zastosować implant, spełnione muszą być pewne restrykcyjne wymogi dotyczące stanu tkanek oraz zdrowia pacjenta.

Wspomniana na początku poprawa estetyki przy zastosowaniu rozwiązań protetycznych opiera się na pojedynczych korony oraz licówkach. Korona to forma „czapeczki” cementowanej na oszlifowanym zębie. Konstrukcje tą stosuje się w sytuacji, gdy ząb jest zniszczony na tyle, że wypełnienie nie będzie w stanie przywrócić jego funkcji i estetyki. Ponadto korony zalecane są po leczeniu kanałowym. Często zęby poddane takiemu leczeniu są na tyle zniszczone, że zastosowane wypełnienie mogłoby nie być wystarczająco wytrzymałe, co skutkować będzie złamaniem korony zęba, mogącym w skrajnie niekorzystnych przypadkach prowadzić do konieczności usunięcia zęba.

Do wykonania koron i mostów stosuje się wiele materiałów. Najpopularniejsza jest porcelana, która daje największe możliwości charakteryzacji zęba, a to przekłada się na naturalny wygląd odbudowy. Uzupełnienia z zastosowaniem porcelany mogą być w całości wykonane z ceramiki lub tylko nią powleczone.